نصرآبادى در تذكره خود فوت ملا حسنعلى را 1069 ذكر و اين ماده تاريخ را از ميرزا مؤمن نصرآبادى نقل كرده است : چون از تقدير كردگار دو جهان * شد مولانا حسنعلى سوى جنان مؤمن تاريخ فوت او كرد رقم : * « افسوس از مقتداى اهل ايران » « 1 » صاحب وقايع السنين والأعوام مى نويسد : « در اين تاريخ كه 1098 است از آخوند مرحوم چند فرزند مانده اند : آخوند مولانا محمد امين كه مدتى در هند بود و در 1098 از هند آمد ، و آخوند ملا عبد الله كه در اصفهان به سر مى برد ، « 2 » و آخوند ملا بهاءالدين [ محمد ] ، كوچك ترين اولاد مولانا حسنعلى ، « 3 » و آقا خليلا كه در صنعت اسطرلاب بى نظير عصر خود است » . « 4 »

--> ( 1 ) . تذكره نصرآبادى ص 740 . ( 2 ) . وى در پايان نسخه اى از فقيه كه در سال 1070 ق كتاب شده به عالم فاضل عامل كامل صالح رضى مرضى مولانا محمد قاسم گيلانى اجازه نقل حديث داده است . فاضل مذكور از شاگردان علامه آقا حسين خوانسارى بوده و در نسخه مورد اشاره اجازه اى نيز از آقا حسين خوانسارى براى او نگاشته شده است . كتاب محقق خوانسارى ص 516 515 . ( 3 ) . در كتابخانه آية الله مرعشى نسخه اى از فقيه به خط ملا عبدالله شوشترى موجود است كه در شعبان 991 در نجف اشرف كتابت شده و اجازه علامه مجلسى به ملا محمد نوه كاتب در رجب 1075 و نيز اجازه ملا محمد صالح مازندرانى به شيخ بهاء الدين محمد در سال 1080 در آن آمده است . فهرست مرعشى ج 1 ص 146 . علامه مجلسى مى نويسد : « أنهاه المولي الفاضل الصالح الذكي المتوقد البهي مولانا محمد نجل الفاضل الرضي و سبط العلامة التستري . . . فأجزت له زيد تأييده روايته عنّي بأسانيدي المتكثرة المتصلة إلي المؤلف » . اجازات الحديث ، ص 156 . طبع جديد . « رأيت له حواشي كثيرة على شرح الأربعين للقاضي سعيد معبّراً عنه بفحل الفحول دام فيضه » طبقات أعلام الشيعة ج 5 ص 499 . ( 4 ) . وقايع السنين والاعوام ص 523 .